صمیمانه اعتقاد دارم عکس گرفتن عصرگاهی از کتاب و قهوه و شیرینی هیچوقت کلیشه نمیشود. همیشه یک حس خوب و غریب و امن در بطن آن جا خوش کرده است. چه میخواهد عکس از من باشد چه از دیگران. بعضی سوژهها هیچوقت تکراری نمیشوند و تاریخ مصرفشان تمام نمیشود.راستی آخر هفتهxa0خود را اینجوری گذراندم.

همانطور که میدانید آیکیا فروشگاه زنجیرهای لوازم خانگی است که اتفاقا هاتداگهای خوشمزه هم دارد و تازه چونکه یک شرکت سوئدی است، در بوفهاش هم میتوانید غذای سوئدی بخورید. من یکی دوباری آیکیای شیکاگو را رفته بودم. ولی تازگیها یعنی همین یکی دو سال پیش شهر ما هم آیکیادار شده است و من بالاخره امروز رفتم که ا...

من یک نظریه زبانشناسی دارم که البته ممکن است از نظر شما خیلی آبگوشتی باشد ولی حالا آن را اینجا مینویسم که حداقل قبل از مرگم جایی ثبت شده باشد و شاید در دهههای آینده کسی به آن گوش فرا دهد!ما یک عالمه کلمات فارسی داریم که از کلمههای دیگر مشتق نشدهاند و برای خودشان یکجورهایی مستقل هستند. مثل سنگ، مرد، ...

تو این عصر یکشنبه آرام و ساکت خواندن رمان دیوار نوشته علیرضا غلامی را تمام کردم. رمان خاصی بود. درباره دوران جنگ ایران و عراق. ساده و روان. بیتفاوتی راوی شاخص بود. یک جور حس میکردی که انگار راوی به یک نوع اوتیسم دچار است: پسرک چهارده ساله بیتفاوتی که مدام کلاه کشیاش را پایین میکشد و تکههای جنازه را ...

یه دستمال کاغذی میخواستم که توش فین کنمحوصله نداشتم برم بیارمبعد یه دونه روی تختم کشف کردمگاهی هم زندگی میتونه بر وفق مراد بشه

ساعت هفت صبح تقاطع دیل و مککازلند ایستاده بودم و منتظر بودم که چراغ سبز شود و خواب همچنان در چشمهایم موج میزد و ذهنم همچنان درگیر خوابهایی بود که دیشب دیده بودم و مغزم مثل میدان انقلاب شلوغ و پر دود و بوق بود و در عالم خودم بودم که سرم را پایین انداختم و ناگهان این برگ کوچک را دیدم کنار کفشم روی پیا...

از سه هفته پیش که منشی شرکتمان چای را "آب برگ" توصیف کرد، نوستالژی نوشیدن چای عصرگاهیام را از دست دادهام.

من در این گوشه اتاق آرام دراز کشیدهام و برای ساعتها به لغزش خستگیناپذیر سیمهای ویلونسل گوش میدهم که مثل موج تمام اتاق را و مرا و بیخوابی را غرق در خودش کرده است. شب دراز است و بیخوابی امان آدم را میبرد. شب دراز است و سایههای اشیاء بزرگتر از همیشه بر روی دیوار ایستادهاند و با اوج و فرود نتها میرقصند....

به نظرم همهی آدمها باید برای خودشان حداقل یک عروسک داشته باشند. طرز تفکر جامعه ما آنقدر سنتی است که حتی عروسک را برای پسربچهها هم ممنوع کرده است. فقط دختربچهها میتوانند عروسک داشته باشند و عروسکبازی کنند. و شاید دخترهای تینیجر یا دانشگاهی اگر بخواهند خیلی جینگولکی باشند و کودک درونشان را زنده نگاه د...

بچگیمون با تجربه جنگ گذشتنوجوونیمون با دیدن فیلم جنگیبزرگسالیمون با ترس از جنگ جدید

حال دنیا خوب است امشب تو لبخند میزنی و موهايت را جمع میكنی بالای سرت و دستهای سردت را روی بخار چای گرم میکنی * کار مردان سیاست فتح کردن کشورهاست کار سرمایهداران فتح کردن بازار بورس کار آدمهای مشهور فتح کردن فرشهای قرمز کار من فتح کردن قلب تو * بگذار آنها به سادگی شعرهای منxa0 بخندند همین که تو شعرها...

سلام. صدای مرا از آستین تگزاس در کافه بنو به وقت محلی هشت و دوازده دقیقهی شب میشنوید! خدمت شما عرض کنم که یک ساعت پیش همینجا جلسهی رونمایی از کتاب روزهای تاکسیدرمی شده داشتیم. من و جمع کوچک و جمع و جوری از ایرانیهای دوستداشتنی آستین در کنار آباژور و تابلوهای هیجانانگیز نقاشی و پنکهی سقفی خستگی ناپذی...

سرزمین مناتاق خواب کوچکم استدر میان شهرک مسکونی دور افتاده ایو دانشگاهی گمنامرها شده در جنگلو والمارتی سرددر ساعت ۱۲ شببا کارکنانی خواب آلوده و غمگین

چه با خیال خامچه کودکانهپا به ساحل میگذارمدر آرزوی دیدار توآن سوی آبها

۱- دارم به صورت کاملا مولتیتسکی آشپزی میکنم: ماهی سالمون، زرشک پلو با مرغ و کیک گردو با دارچین.۲- این دومین بار است که کیک درست میکنم. بار قبلی خوشمزه بود ولی ظاهرش شبیه نقاشیهای اکسپرسیونیستی شده بود.۳- این بار از متدهای پیشرفته نچسبیدن کیک به قالب و گنبدی نشدن بالای کیک استفاده کردم.xa0۴- برای نچس...

من کلا یک جور آلرژی دارم به اینکه بیایم و در مورد موضوعاتی که بحث داغ روز است حرف بزنم. همیشه سعی میکنم خلاف جهت اجتماع عمل کرده و در مورد موضوعات هشتگی چیزی ننویسم. دلیل این خلاف جهت رودخانه شنا کردن را نمیدانم. حالا من اگر بخواهم در مورد فیلمهای کیارستمی چیزی بنویسم از این میترسم که خلاف اصول سیاو...

سلام.xa0روز دختر مبارک!آیا میدانید روز دختر از کجا به وجود آمد؟ من کاملا وسط قضیه بودم وقتی که روز دختر روز دختر شد. دارم از منظر تاریخی عرض میکنم. طرفهای سال 1384 بود. ما یک فرهنگسرای خیلی خوب و شیک داشتیم تو بلوار فردوس تهران. اسمش فرهنگسرای فردوس بود. دو طبقه داشت و هر طبقه یک سالن بزرگ کتابخانه....

یادتان میآید وقتی بچه بودیم همیشه آرزو میکردیم که اگر بزرگ شویم فلان کار را میکنیم و فلان چیز را میخریم؟ من همچنان با همان هیجان برای خودم خیالبافی میکنم که وقتی بزرگتر شدم صاحب چه چیزهایی خواهم شد. انگار هنوز به اندازهی کافی بزرگ نشدهام یا انگار هنوز توی انبوهی از خیال و رویا غلت میخورم.xa0خواستم ب...